Jemioła pospolita

 

Opis. Wiecznie zielony, półpasożytniczy krzew, około 60 cm wysokości, o widlasto rozgałęzionym pędzie. Odcinki rozgałęzień są cylindryczne, zgrubiałe i kruche w węzłach. Skórzaste, żółtozielone liście są lancetowate, sztywne i gładkie. Jest to roślina rozdzielnopłciowa, o kwiatach niepozornych, zielonkawych. Z kwiatów żeńskich rozwija się biała, kulista nibyjagoda, wielkości grochu, dojrzewająca w listopadzie i grudniu. Liczne korzenie ssące, zwane haustoriami, wnikają w drewno drzewa-żywiciela i pobierają z niego wodę razem z rozpuszczonymi w niej solami mineralnymi.

 

Zasięg. Występuje w całej południowej i środkowej Europie oraz w północnej Azji, rosnąc na pniach i w koronach topoli, jabłoni, jodły, sosny itp.

 

Zbiór i przygotowanie surowca. Zbiera się młode ulistnione pędy w grudniu i styczniu, i suszy bardzo powoli w temperaturze do 45 °C. Nieprzyjemny zapach świeżych roślin prawie zupełnie znika po ich wysuszeniu.

 

Składniki. Jemioła zawiera truciznę zwaną wiskotoksyną — polipeptyd złożony z 17 aminokwasów. Jego skład i ilość zmienia się w zależności od gatunku drzewa-ży­wiciela, na którym żyje jemioła, oraz od wieku rośliny.

 

Zastosowanie w kosmetyce. Wyciąg z jemioły jest stosowany w mieszankach z wyciągami innych roślin w kremach i emulsjach łagodzących podrażnioną, wrażliwą skórę. Poza działaniem zmiękczającym, preparaty te mają działanie dezynfekujące, przeciwzapalne i ściągające. Zamykają rozszerzone pory, zatrzymu­ją nadmierne wydzielanie łoju i wygładzają skórę. Jemioła ma też zastosowanie w szamponach przeciw łupieżowi.


Inne zastosowania. Ziele ma zastosowanie w lecznictwie jako środek przeciw zaburzeniom układu krążenia.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.