Podbiał pospolity

 

Opis. Bylina o pełzającym kłączu, z długimi rozłogami podziemnymi, dzięki którym szybko rozprzestrzenia się. Z rozłogów wyrastają pędy kwiatostanowe i liście odziomkowe. Jednokoszyczkowe, bezzieleniowe pędy kwiatostanowe wysokości 10—15 cm ukazują się na przedwiośniu przed rozwinięciem się liści, okryte łuskowatymi listkami. Duże, żółte kwiaty (koszyczki) pojawiają się w marcu i kwietniu i składają się z brzegowych kwiatów języczkowatych i wewnętrznych kwiatów rurkowatych. Owocem jest owłosiona niełupka. Sercowate, ząbkowane liście pojawiają się po kwitnieniu i tworzą rozetę.

 

Zasięg. Podbiał spotykany jest prawie w całej Europie, w zachodniej i północnej Azji i w górach północnej Afryki. Dobrze rośnie na wilgotnej, gliniastej glebie, szczególnie na polanach, na brzegach strumieni, w przydrożnych rowach i na polach. Niekiedy bywa uciążliwym chwastem.

 

Zbiór i przygotowanie surowca. Koszyczki kwiatowe zbiera się wczesną wiosną i szybko suszy w cieniu. Liście zbiera się w maju i czerwcu i suszy na słońcu. Należy uważać, aby nie pomylić liści podbiału z podobnymi do nich liśćmi lepiężnika różowego (Petasites hybridus) i różnych gatunków łopianu (Arctium).

 

Składniki. Kwiaty i liście zawierają dużą ilość śluzów (7—8 %) i są zaliczane do surowców śluzodajnych. Kwiaty zawierają też związki flawonowe, substancje karotenoidowe oraz garbniki.

 

Zastosowanie w kosmetyce. Podbiał ma zastosowanie w produkcji zmiękczających olejków do kąpieli, maseczek kosmetycznych, kremów i lotionów dla wrażliwej cery, jak również w preparatach do głębokiego oczyszczania tłustej cery z zanie­czyszczonymi porami oraz przeciw łupieżowi. Tłuczone lub mielone świeże liście mogą być użyte do przygotowania doskonałej, nie drażniącej skóry maseczki dla przetłuszczającej się cery, skłonnej do zapaleń. Ta sama maseczka ma doskonały wpływ również na zdrową cerę, nadając jej jędrny i świeży wygląd.

 

Inne zastosowania. Napar z podbiału jest jednym z najlepszych ziołowych leków przeciw zapaleniu górnych dróg oddechowych, stąd też wzięła się łacińska nazwa rośliny (tussis — kaszel). Lek może też być stosowany zewnętrznie w leczeniu zapaleń, żylaków, oparzeń i ukąszeń owadów.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.