Pokrzywa zwyczajna

 

Opis. Bylina, zwykle dwupienna, o obficie rozgałęzionych rozłogach, z których wyrastają liczne, czterokanciaste łodygi do 120 cm wysokości. Liście naprzeciwleg­łe, jajowatosercowate, ostro zakończone, ząbkowane, na długich ogonkach. Małe, zielone kwiaty męskie zebrane są w wiechach; żeńskie w długich wiechach zwisłych. Kwitnie od czerwca do września. Cała nadziemna część rośliny jest pokryta parzącymi włoskami.

 

Zasięg. Gatunek ten występuje w całej Europie, rosnąc grupami na torfiastych, iglastych i liściastych terenach leśnych, na różnych wysokościach. Jest pospolitym, uporczywym chwastem na zasobnych glebach ogrodowych, w zaroślach i na nieużytkach.

 

Zbiór i przygotowanie surowca. Zbiera się głównie młode liście z kwitnących pędów, czasem całe ziele i natychmiast suszy rozłożone cienką warstwą, w cieniu, w temperaturze do 60 °C, możliwie bez przewracania liści. Suszone liście powinny zachować swój naturalny zielony kolor.

 

Składniki. Pokrzywa zawiera liczne substancje, które wpływają na wygląd i porost włosów, w tym witaminy C, B2 i B6, histaminę, chlorofil a i b (które łatwo można wyizolować z rośliny), karotenoidy oraz inne związki.

 

Zastosowanie w kosmetyce. Pokrzywa jest środkiem zapobiegającym wypadaniu włosów. Przepis na płukankę jest prosty: 100 g dobrze posiekanych liści zalewa się 1/2 litra gorącej wody i po ostudzeniu dodaje się 1/2 litra 4-procentowego octu. Ten preparat należy stosować podgrzany codziennie przez dziesięć dni. Wygląd włosów wyraźnie się poprawi, staną się elastyczne i pięknie lśniące. Z liści pokrzywy uzyskuje się chlorofil używany między innymi w produkcji kosmetyków.

 

Inne zastosowania. Młode pokrzywy są częścią składową wiosennego leku „oczyszczającego krew", są też gotowane jak szpinak, a po ususzeniu mogą służyć do przyrządzania ziołowej herbaty.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.